adresi belli anılarımdan çıkarttığın
eski bir kılıçla kestin bileğimi
hiç değilse izi kalmasaydı bana
...
nasıl bir dağ başındayım ki
pusulalar pervane
ve göz gizi görmüyor
ellerin bir kırağı bahçesi gibi.
...
penceredeki güzel günlerden
tanrı'ya sığındım ömrüm boyunca
örümcek ağlarına tırmanıyorum şimdi
...
kendimi kaybettiğim uçurumlara
salıncak kuruyorum şimdi dudaklarından
gülmen gerek.
23 Ocak 16 04.49
bir açıldım pir açıldım
senin oyunlar oynadığın kıyıdan
çok uzaklara açıldım
kaybettim kendimi bazen
boğuştum rüzgârla ve akıntıyla
güneşten aldım feyzimi
sana doğru kanat açtım
ve kurtuldum sevda denizinde
boğazıma kadar mâhkumiyetten
yine sen vardın sol yanımda
elimdeki son kozumu da oynayacakken
ve sol yanımda sönmeyen bir çarpıntı
bütün bedenime ismini yankılıyorken...
03 Ağustos 2009 03.00
Dört sene sonra tekrar gördüm seni. Yemekhanenin en son masasında arkadaşlarımla muhabbet ediyordum ki, yanından geçip gittin bu saçı sakalı karışmış divanenin.
Bunca sene sonra seni tekrar kafiyelerle anmak ne güzel... Hatta anabilmek ne güzel! Seninle olmasa da yanındaki arkadaşınla sık sık göz göze geldik birkaç saniye içinde. Demek ki sen de farkettin benim orada olduğumu, ki sordun yanındakine :
- Hâlâ bana mı bakıyor?Ben ise sadece "Hâlâ..." kısmını duyduğumu sandım.
Oysa bana sorabileceğin çok soru vardı, "Hâlâ..." ile başlayan :
"Hâlâ bana şiir yazıyor musun?"Hayır, güzelim. Hayır.
"Hâlâ yalnız mısın?"
"Hâlâ düşünceli misin?"
"Hâlâ beni gördükçe dalgınlıktan ne yaptığını bilmediğin oluyor mu?"
"Hâlâ tuzsuz yiyemiyor musun önündeki yemeği?"
"Hâlâ beni düşünüyor musun?"
"Hâlâ beni seviyor musun?"
"Hâlâ bana bakıyor musun?"
Hayır, sana bakmıyorum. Çünkü sen, artık "sen" değilsin ki benim gözümde. İkimizin de tanıdığı çok "sen"ler oldu yıllar boyunca. Belki, hâlâ başka birine bakıyorsun o, masum ve baygın, güzel gözlerinle... Ama sana ne kadar iltifat etsem de, gönlümden söküp aldığın o, değeri pırlantalarla ölçülemez tahtın boşluğu seni her hatırlamak istediğimde canımı acıttı. Ve son isteğin gibi, artık "sen" yoksun, ne hayatımda, ne yüreğimde...
Hatıramda da yoktun ama, niye geçtin ki, bir kez daha gözlerimin önünden? Bu kez, o zamanlar hiç yapmadığım bir şeyi yapıp, ardından koşup yakalamak ve sadece konuşmak istedim, iki eski arkadaş gibi. Ama ne konuşabilirdim ki? Artık ne bir ortak yanımız kaldı, ne de sol yanımızda bir ortaklığımız. Senin sağ omzundaki melek, benim günahlarımı; benim sol omzumdaki melek, senin sevaplarını işliyor deftere, artık...
Ben, en sevdiğim insanı ile ehemmiyetsizliğimle kırmışken, senin peşinden gelmek için atacağım bir adım bile, ihanetten beter olurdu. Atmadım. Satmadım.
Bana bu gerçeği hatırlattın gözlerimin önünden geçerken. Oysa o gün yanıma geldiğinde, sevda bir kuş olup uçmuştu bu yürekten.
Yine de bir kez daha gördüğüme sevindim. Yıllar önce, bir gün gerçekleşeceğini ümit ederek, senin ardından yazdığım gibi :
"Sizi gördüğüme çok sevindim ben;
Böyle tesadüf beklemezdim sizden!
İyi ki geldiniz sevdâ bitmişken..."
24 Temmuz 2009 05.53
Yaz gelince kırıldı mı yeşil dal?
Çiçeğimden de oldum, dalımdan da...
Diyemedim yârene, "Yanımda kal!";
Canımdan da oldum, cânanımdan da...
Hasmın biri gidip biri geliyor,
Hısım gelip gidip onu soruyor...
Bu tükenmez kahır beni yoruyor;
Canımdan da oldum, cânanımdan da...
Aşkın sillesini yedim, doymadım,
Derdi içtim gözlerinden, kanmadım,
Sende yandığım gibi hiç yanmadım,
Canımdan da oldum, cânanımdan da...
Pencere önüne yağmur mu yağdı?
Kapının dibine kar mı kapandı?
Söyle, şemsi küstürecek ne vardı?
Canımdan da oldum, cânanımdan da...
Geri dönmek zor, isyan etmek yasak!
Gönlüme ses ver, dil gurura tutsak;
Dönsen de seninle tekrar barışsak...
Canımdan da oldum, cânanımdan da...
Lodos, sen böyle olmazdın, ne oldun?
Nasıl oldu da böyle dertle doldun?
Dört yanın ahbaptı, nasıl tek kaldın?
Canımdan da oldum, cânanımdan da...
11 Temmuz 09 00.37
Alın yazımdan silinmiş bu vuslat,
Kaderin aklını çelemiyorum.
Tek bildiğim sensizlikle vurulmak,
Ölümlerden ölüm seçemiyorum.
Sevdâya küsüp hasretle barıştım,
Yalnızlıklar âlemine karıştım,
Her bahar aşk belasına bulaştım,
Feleğin çarkını kıramıyorum.
Unutmak üzere yemin ettin ya,
Sonra gelip kalbimi erittin ya,
Şimdi son defa terk edip gittin ya,
Sensiz ne yaparım, bilemiyorum.
Sandım ki bu gitmelere alıştım,
Başkasını düşünmeye çalıştım,
Devr-i âlem yapıp sana ulaştım:
Ne yapsam da seni silemiyorum.
Her gece uykuyla savaşım gibi,
Sonunda yana düşen başım gibi,
Uyurken dökülen gözyaşım gibi
Gidişini kabullenemiyorum.
Nihayet sana bıraktım seçimi,
Çözeceksen çöz artık kelepçemi!
"Katip, böyle yaz yâre dilekçemi..."
Dön artık, hasretten deliriyorum...
09 Temmuz 09 22.51
-Lodosun gözü yaşlıdır.-
Dinleyin beni ey insanlar,"Lodosun Gözyaşları" adlı şiir, 17 Aralık 2000 tarihinde Bursa'da çıkan lodostan sonra yazılmıştır.
Titreyin beni her işittiğinizde
Akşamları görün beni
Anlayın benim neler hissettiğimi
Uğultular sarsın bedeninizi
Korkun
Ve unutun beni bildiğinizi...
...
